अन्ततः म आफ्नै घरको जमिनमुनि पुरिएँ

न बिहान आयो न घामको किरण नै छिर्‍यो न कसैको आवाज सुनियो न मेरो आवाज कसैले सुन्यो दिन बित्यो, रात बित्यो तर अध्यारो उस्तै रह्यो म आफ्नै घरको जमिनमुनि जिउँदै पुरिइरहे । चिच्याएँ, कोही छ ? तर मेरो आवाज माटोमै ठोक्कियो फेरि कराए मलाई बचाऊ म बाँच्न