सम्झनाहरूको बिहान

समयले सबै बोकेर जाँदैन केही छाया आँखामै छोडिदिन्छ । पत्तै भएन कहिले हरायो बाल्यकाल कहिले हरायो किशोर शरीर कहिले छुटे ती औँलाहरू आखिर युवावस्था पनि प्रौढावस्थामा पुग्छ प्रौढावस्था वृद्धावस्थामा पुग्छ घरको भित्ताबाट झर्छ पुरानो तस्वीर बाकसभित्र चिसिन्छ आमाको चिठी । समयले गोरेटोबाट हाम्रा पाइला मेटिदिन्छ इतिहासका पानामा कति हराए अहम्का दरबार कागजमै बूढा भए